Türk sinemasının uzun yıllardır Doğu Anadolu’yu konu alan filmlerinde, Kürt toplumuna dair yanlış ve incitici temsillerin yer aldığı görülmektedir. Bu filmlerde, Kürtlerin kimliği, yaşam tarzı, dili ve ibadet biçimleri çoğu zaman önyargılarla, hatta hakaret içeren kurgularla yansıtılmıştır.
Özellikle önceki yıllarda çekilen bazı yapımlarda Kürt karakterler kaba, eğitimsiz veya geri kalmış figürler olarak gösterilmiş; bu da toplumun kolektif hafızasında olumsuz imgelerin yerleşmesine neden olmuştur. Oysa Kürtler, tarih boyunca zengin bir kültür, sanat, edebiyat ve dini gelenekler üretmiş; yaşadıkları coğrafyaya derin izler bırakmıştır.
Ayrıca doğu ve güneydoğu da çerçevesinde diğer Müslüman topluluklarla ibadetleri aynıdır. Buna rağmen senaristlerin bilgisizliği veya bilinçli tercihleri nedeniyle, sahnelerde ya da folklorik bir unsur gibi sunulması, Kürt toplumunu incitmiştir.
Bu tür temsiller yalnızca sanatsal bir hata değil, aynı zamanda toplumsal bir kırılmadır. Çünkü sinema, geniş kitlelere ulaşan güçlü bir araçtır ve halkların birbirini tanımasında büyük rol oynar. Yanlış yansıtılan her sahne, ön yargıların derinleşmesine ve ayrışmanın büyümesine sebep olur.
Bugün sinemamızda bu hataların tekrarlanmaması için daha hassas bir yaklaşım gereklidir. Kürtlerin kimliğine, inancına ve kültürüne saygılı yapımlar üretilmeli; bu toplumun gerçek yaşamı, derinliği ve insani değerleri doğru şekilde perdeye yansıtılmalıdır. Sanat, ayrıştırıcı değil, birleştirici bir güç olmalıdır…