“Teknoloji Bizi Yaklaştırdı, İnsanlığımızı Uzaklaştırdı”

Ehliyeti Olanlar Dikkat! Yeni Düzenleme Geliyor

İçeriği Görüntüle

Geçmişi özlemek nasıl bir duygu. Zihnin genellikle şimdiki anın zorluklarından kaçmak veya güvenli bir liman aramak için başvurduğu doğal bir [Nostolji Psikolojisi] sürecidir. Çoğu zaman özlenen şey zamanın kendisi değil ö dönemdeki saf temiz dürüst duygular sorumlulukların azlığı veya o anki halimizdir, Neden hep geçmişi özleriz? Özellikle geçmişteki çocukluk dönemlerindeki sorumluluksuz ve saf halimize duyulan özlemdir. Yaşanan güzel duyguları yeniden yaşamak mümkünmü elbette değil geçmiş tarihimizin hatıralarında kalmış ve benliğimizde bırakmış olduğu bir ödemdir. Maalesef yaşanan o eski günlerin değerini bilip o geçmiş anıları tatlı bir tebessüm ile anmaktır bize düşen, geçmişi geri getirebilmeyeceğimiz gibi değiştiremeyeceğimizide kabullenmektir. Peki şimdi neden eskiye özlem duyuyoruz? Gelin buna hep beraber bakalım, Eskiden hayat şartları zor idi, hatırlıyorum Bitlis'e sekiz 10 metre kar yağardı sadece karla mücadele aracımız bir taneydi kardan kapanan yolları o tek aracımız "kepçe" açardı evet hayat şartları zordu oysa imkansızlıklar hayatı dahada güzel yaşanılası bir hale getiriyordu şimdi hayat ve yaşam kalitemiz yükseldikçe " teknoloji" buna rağmen hala hiç bir şeyden memnun değiliz . Peki Neden? İnternet sosyal dijital platformları elimizdeki cep telefonları tabletler v.b gibi nesneler muhabbeti sohbeti kadirşinazlığı misafirperverliği dostluğu hatırı sayılır herşeyi elimizden çıkarıp aldı, bizi yerle yeksan etti, iyimi etti kötümü etti yorum sizlerin. Hergeçen gün ay yıl gittikçe tembelleşiyoruz, neden peki? Oturmaktan internete cep telefonlarına bakmaktan sınırsız bir şekilde sosyal medyada dolaşıyoruz bıkmadan usanmadan başımız dönüyor gözümüz kör oluyor nafile, Tarlayı kim ekecek kim biçecek bağa bahçeye kim bakacak şükür bağda bahçede kalmadı her yer beton binalarla doldu, Atatürkün bir sözü vardı ( Köylü Milletin Efendisidir) artık köylü sabah şehire gelince ekmeğini yağını yumurtasını yoğrdunu peynirini alıp akşamda aynı münibüsle köyüne dönüyor, burdan bazılarını tenzih ediyorum müstesna kişiler tarlasını ekip biçip mahsulünü şehire getirip satıyor aile ekonomisine katkıda bulunuyor burdanda onlara selam olsun diyiyorum. Eskiden kıyafetlerimiz yoktu varsada çok çok az sınırlıydı büyükten küçüğe kalırdı oysa şimdi çeşit çeşit dolaplar dolup taşıyor, koyacak yer bulamıyoruz eskiden küçücük evlerimizde mutfak yoktu buna rağmen annelerimiz çok lezzetli yemekler pişirirdi şimdi son sistem mutfaklarda yemek pişmez oldu. Eskiden Bitlis'te tüm mahaller tanılırdı kim hangi evde oturur tek tek bilinirdi şimdi kocaman saray gibi evlerde oturuyoruz maalesef kimseyi tanımaz olduk, burdan bu yazıyı okuyanlara soruyorum? En son hangi komşumuzun veya akrabamızın kapısı çaldık oturmaya (misafir) liğe gittik hiç gitmedik ki bayramdan bayrama veya çok çok acil arz eden durumlarda kimse kusura bakmasın sonuç bu eskiden sevip kıymet değer verdiğim aynı mahallenin suyunu içmiş havasını solumuş çocukluk arkadaşım sınıf arkadaşım iş arkadaşım erezyon olup batıya gitmiş dostlarımı arıyorum cep telefonlarını açmıyorlar, onlarda büyüdü zengin oldu takım elbiseli kravatlı saygı duyuyorum... Eskiden hasta yaşlılarımız olurdu evde hasta yatağında bakımını yapar sahiplenirdik şimdi hastanelerde günlerce aylarca belkide yıllarca ancak ölüsünü alabiliyoruz. Evet eskiden herşey güzeldi akrabalarımıza komşularımıza mahellemizdeki dostlarımıza yardım eder onların en zor anlarında yanlarında olurduk, yardıma koşardık düşenin elinden tutardık şimdi uçurumun kenarında düşmesini beklemiyoruz bir tekmede biz vuruyoruz acaba ne zaman düşecek diye düşmesini bekliyoruz... bu böyle değil böyle olmamalı.