Telefon ekranlarımızın ışığı, çoğu zaman arkadaşlarımızın gözlerindeki ışıktan daha parlak hale geldi. Bir zamanlar dostluk, yan yana oturup kahve içmekti; şimdi ise “kahve içiyoruz” yazıp altına gelen yorumları saymak.
Sosyal medyada herkesin yüzlerce “arkadaşı” var ama çoğu zaman gerçek bir derdimizi anlatabileceğimiz kişi sayısı iki elin parmaklarını geçmiyor. Hatta belki bir el bile fazla geliyor. Çünkü dijital çağda dostluk, “beğeni” butonuna sıkışmış durumda.
Beğenince dost mu oluyoruz?
Bir fotoğraf paylaşıyoruz, altına kalp, gülen yüz, ateş emojileri geliyor. Peki bunlar ne kadar dostluğun göstergesi? Yoksa sadece parmak refleksi mi? Dostluk, parmağın ekrana değdiği kadar kolay bir şey olamaz. Çünkü gerçek dost, senin kötü gününde de ekranı değil, gözlerini görendir.
Samimiyet nerede kaldı?
Eskiden mektuplar vardı, dakikalarca düşünülen, özenle yazılan… Şimdi “kanka naber” mesajı bile üç saniyede atılıyor, üç saniyede unutuluyor. Sosyal medyada “iyi ki varsın” cümlesi çok kolay kuruluyor ama aynı cümleyi yüz yüze söylemeye çekiniyoruz. Çünkü samimiyet, klavyede değil kalpte yazılır.
Gerçek dostluk hâlâ mümkün mü?
Elbette. Bir dost, paylaşımını beğenmese bile seni sever. Yorum atmasa bile yanına gelir. Telefonun çekmediği yerde bile yanında kalır. Dostluk, sosyal medyada “story” değil; hayatın içinde “hikâye”dir.
Son söz:
Dostluk, algoritmalarla ölçülmez. Ekrandaki kalplerden değil, gerçek hayattaki kalpten beslenir. Beğeniler bir gün kaybolur ama samimiyet baki kalır.
Sevgiyle kalın, dostlarınız gerçek olsun.