Bir kuşağın sessizce yok oluşunu izliyoruz.
Ekranların arkasında, “sadece deneyeyim” diye başlayan bir tık…
Sonrası borç, utanç, yalnızlık ve ne yazık ki bazıları için ölüm.
Sanal kumar artık bir “alışkanlık” değil, bir toplumsal yara. Üstelik en çok da gençleri kanatıyor.
Bugün 20’li yaşlarında bir gencin cebinde para yok ama telefonunda onlarca bahis uygulaması var. Umut satıyorlar. “Kazanabilirsin” diyorlar. “Herkes oynuyor” diyorlar. Kaybettiğinde ise kimse yok. Ne o parlak reklamlar, ne ünlü yüzler, ne de o sahte kazanç hikâyeleri…
Borç batağına saplanan gençler görüyoruz. Bankalara, tefecilere, arkadaşlarına… Sonra ailelerinden saklanan mesajlar, geceleri uykusuz geçen saatler, aynaya bakamayan yüzler. Ve en acısı: çıkış yolu olarak ölümü düşünen çocuklar.
Evet, çocuklar. Çünkü daha hayatı tanımadan, kaybetmenin ne demek olduğunu öğrenemeden bu düzenin dişlileri arasına sıkışıyorlar.
Sormak gerekiyor:
Bu kadar kolay erişilebilen bahis sitelerinin sorumluluğu yok mu?
Her maç arasına sıkıştırılan reklamların, “bedava bonus” diye sunulan tuzakların hiç mi payı yok?
Devlet sadece yasaklamakla mı yetinecek, yoksa gerçekten koruyacak mı?
Bir ülkenin gençleri, hayata tutunmak yerine “son bir kupon”a tutunuyorsa burada ciddi bir sorun vardır.
Sanal kumar, sadece para kaybettirmiyor.
İtibar kaybettiriyor. Umut kaybettiriyor. Hayat kaybettiriyor.
Ve biz hâlâ bu meseleyi ahlaki bir zafiyet gibi konuşuyoruz. Oysa bu, organize bir sömürü düzeni. Kaybeden hep aynı: Gençler. Kazanan hep aynı: Görünmeyen ama çok güçlü bir sistem.
Bu yazı bir nasihat değil.
Bu yazı, kaybettiklerimize bir ağıt.
Bu yazı, “bir şey olmaz” diyen herkese bir sitem.
Artık “intihar haberlerine alıştık” demek yerine, neden bu kadar genç insan ölüyor diye sormak zorundayız. Çünkü her sessiz kaldığımız gün, bir başka genç o uygulamaya giriyor. Ve belki de çıkamıyor.
Bir tıkla girilen bu karanlıktan, topluca çıkmanın bir yolunu bulmak zorundayız.
Yoksa kaybettiklerimiz sadece paralar değil, bir nesil olacak.